Real dream คู่ขนานของฝันและจริง
เรื่องและภาพโดย คณิตศาสตร์ เสมานพรัตน์
(หนังสือการ์ตูนกึ่งรูปภาพประกอบ สนพ.mali book)
 
 
ผมเป็นคนที่ชอบซื้อหนังสือที่น่าสนใจ มาอ่านไว้หลายๆเล่ม และจะหยิบมาอ่านเล่มโน้นเล่มนี้ตามแต่อารณ์โอกาสจะพาไป ซึ่งเล่มนี้เป็นอีกเล่มที่เพื่อนยืมไปอ่านก่อนผม แล้วบอกว่าคนเขียนจบคณะเราแน่ๆ ประมาณนี้ ผมก็งง ก็ยังไม่ได้อ่านนี่หว่า เมื่อผมได้อ่านทำให้พบว่าเป็นหนังสือที่ใกล้ตัวผมมาก ทั้งเรื่องราว เนื้อหา ฉาก คณะ วิชา สาขาที่เรียน ดิสเพลย์อ.ป้า ฯลฯ และมีสิ่งที่คาใจสุดๆอย่างหนึ่งคือ "เนินเก๊าไม้"
 
Real dream เนินเก๊าไม้ที่ไม่มีอยู่จริง
 
(คำเตือน:มีการสปอยเนื้อเรื่อง)
ช่วงก่อนปีใหม่ วันที่ผมทำงานดึกหรือชิวจนเช้า ผมมักจะยิงยาวจนถึงเช้าแล้วค่อยหลับ แต่ส่วนมากมักจะนอนไม่ค่อยหลับ เพราะเลยเวลานอนแล้ว ต้องข่มตาให้มันหลับๆไป อยู่ๆผมนึกถึงหนังสือเรื่องหนึ่ง "Real dream คู่ขนานของฝันและจริง" ผมจึงนึกถึงเนินเก๊าไม้ขึ้นมา และเผอิญบ้านเช่าของผมดันอยู่หลังมอ แถมอยู่หลังตลาดต้นพยอม สถานที่ตั้งโจ๊กต้นพยอมพอดี เมื่อเป็นดังนั้น ยังไม่หกโมงเช้า ไหนๆก็นอนไม่หลับอยู่แล้ว ลองดูสักตั้ง ไขข้อข้องใจให้กระจ่างจะเป็นไรไป ผมเริ่มตามรอยเจี๊ยบโดยการไปกินโจ๊กต้นพยอม ตบด้วยปาท่องโก๋ตัวโต ที่ถ้าหากมากับปิงปิงคงไม่ต้องกระอักกระอวนกินป๋าท่องโก๋ตัวโตแน่ๆ กินเสร็จเตรียมขึ้นดอยสุเทพ พระอาทิตย์เพิ่งจะขึ้นเลย อากาศเช้าๆนี่หนาวมาก ผมคิดว่าคงฝ่าความหนาวไม่ไหว ขี้เกียจเป็นหวัดตอนท้ายด้วย จึงกลับไปที่บ้านหาเสื้อคลุมใส่รองทองผ้าใบดีกว่า จากนั้นก็มุ่งขึ้นสู่ดอยสุเทพ
 
ผมมุ่งไปยังจุดชมวิวเป็นที่แรก ซึ่งเป็นจุดที่ใครๆต้องมาพักเพราะจะเห็นทัศนียภาพตัวเมืองเชียงใหม่ขนาดจิ๋วทั้งเมือง ผมเดินลงไปสำรวจเส้นทางมันมีทางลงไปไม่จบสิ้น มีทางแตกแยก บางทางก็ไม่ใช่ทางที่คนจะเดินได้ และไม่เห็นมีทีท่าว่าจะมีลานโล่งและต้นไม้ใหญ่ ที่เหมือนกับเนินเก๊าไม้สักนิด มันคงเป็นทางลัดเดินขึ้นดอยที่ผู้คนชอบพูดถึงกันเป็นแน่ ผมเหงื่อโชกเมื่อยไปหมด ทางนี้คงไม่มีเนินเก๊าไม้เป็นแน่ ผมจึงตัดสินใจถอยกลับไปที่รถ ผมขับรถมอเตอร์ไซค์ลงค่อยๆจอดเลาะ ตามหาเนินเก๊าไม้อีกหลายจุดที่สามารถจอดได้ แต่ไม่มีวี่แววว่าจะพบ แต่มันทำให้ผมค้นพบสถานที่ๆไม่เคยเจอมาก่อนมากมาย ซึ่งคนมักมองข้าม
 
ผมลองคิด เจี๊ยบจะมาเนินเก๊าไม้ในเส้นทางที่ไกลกว่า แต่ดรีมจะมาทางที่ใกล้กว่าตรงที่จอดรถตรงจุดชมวิว ทำให้ผมยิ่งสันสนงงไปหมด แต่ก็รู้สึกสนุกกับสิ่งที่ไม่รู้ จุดสุดท้ายที่ผมหวังว่าจะเจอเนินเก๊าไม้คือ จุดพักนำ้ตก ซึ่งมีเส้นทางที่ผมไม่เคยพบมาก่อนเช่นกัน ผมเดินลงไปตามนำ้ตกเรื่อยๆ มีเหวนำ้ตกตลอดทางซึ่งสูงมากหากพลัดตกลงไปน่าจะจบเห่อยู่เหมือนกัน แม้จะน่ากลัวแต่กลับสวยงาม เงียบสงบดีจริงๆ อาจจะเพราะยามเช้าตรู่ที่ไร้ผู้คน มีเพียงเสียงนำ้ตกดังกระหึ่มวังเวงเพราตกจากที่สูงหลายต่อหลายชั้น แล้วผมก็พบสถานที่ผุพังเป็นเหมือนที่ศักดิ์สิทธิ์ของชาติพันธุ์กลุ่มหนึ่ง ซึ่งผมจำไม่ได้ เมื่อเดินลงไปตามทางอีกเรื่อยๆ ก็ถึงเนินผาหินที่สามารถนั่งมองแดดยามเช้าได้อย่างสบาย น่ามานั่งเล่นเขียนรูป ซึมซับบรรยากาศจริงๆ แม้แดดจะส่อง แต่อากาศยังคงหนาวอยู่ ประกอบกับผมที่อดหลับอดนอนมาทั้งคืน เหงื่อโชกกับการเดินขึ้นลงเขา ทำให้รู้สึก วืบๆ เพลียๆเบลอๆ ก่อนที่ร่างกายจะไม่ไหวผมก็ค่อยๆเดินกลับทางเก่า และรู้แก่ใจว่า เนินเก๊าไม้อาจไม่มีอยู่จริง หากเดินต่อไปตามทางขึ้นไปเรื่อยๆ ผมคิดว่ามันต้องไปบรรจบกันตรงจุดชมวิวที่ผมเดินไปก่อนหน้านั้นแน่ๆ
 
ไม่ว่าเนินเก๊าไม้จะมีอยู่จริงหรือไม่ก็ตาม แต่มันทำให้ผมค้นพบสถานที่ และอะไรอีกหลายอย่าง ที่ผมอยู่มาหลายปีแต่ดันไม่เคยรู้มาก่อน เพราะคนส่วนมากหากขึ้นดอยสุเทพ ก็มักจะพักที่จุดชมวิว พระธาตุ พระตำหนัก บ้านม้งบ้านแม้ว และดอยปุย
 
 
 
ปล..............
 
ปล.ป่าที่พี่โจซี่เดินหลง ต้องเป็นจุดชุมวิว ซึ่งผมไปเป็นที่แรกที่มีทางลงไปเรื่อยๆแน่ๆเลย
 
ปล.โจ๊กต้นพยอมอร่อยจริงๆนะ (มีซี่โครง มีเห็ดหอมด้วย) แต่ต้องไปเช้าๆ ถ้าไปสายๆส่วนมากจะเหลือแต่ข้าวมันไก่ ก็อร่อยเหมือนกัน
 
ปล.บ้านของปิงปิง ที่อากงอยู่ ตามความรู้สึกผม และผมทึกทักให้เป็นละแวกซอยประตูหลังมอ ลึกเข้าไปหน่อย ที่ใกล้ๆจะมีชุมชนชาวไทใหญ่(พวกเค้านิสัยดี เป็นกันเองมากๆ) เพราะตอนอยู่หอเก่าผมชอบเดินเล่นไปเรื่อยๆ บรรยากาศแบบนั้นเลย
 
ปล.ในเรื่องจะใช้ชื่อคณะวิจิตรศิลป์ที่ติดกับคณะบริหาร ว่า คณะศิลปกรรมศาสตร์
 
ปล.สถานที่ชก ผมทึกทักให้เป็นหอประชุมกีฬากลาง
 
ปล.เนินเก๊าไม้...
 
ผมยังคงตามหาเนินเก๊าไม้ต่อไป
ไม่ว่ามันจะมีจริงหรือไม่ก็ตาม
ใครรู้ว่ามันมีจริงหรือไม่จริง อย่าบอกผมนะครับ
 
ผมจะตามหามัน
เนินเก๊าไม้

Comment

Comment:

Tweet

Newworld FC 555question confused smile

#9 By little.bluemint on 2011-05-10 15:28

น่าอ่านมากๆครับ
ไว้จะหามาอ่านบ้าง
ขอบคุณที่แนะนำหนังสือน่าอ่านนะครับ confused smile
Hot! Hot!

#8 By PlAY on 2011-05-09 21:58

Hot! Hot! Hot! เอ้ออ ตอนขับรถขึ้นไปก้นึกๆอยุ่เหมือนกันนะว่าเนินนี้มันมีอยุ่จิงมั๊ย ฮ่าๆๆ ไว้ต้องสำรวจบ้างแล้วล่ะ : )

#7 By A'SIST on 2011-05-07 00:35

ถ้ารู้แล้วมาบอกกันบ้างนะ.... อยากรู้เหมือนกัน :)

#6 By สีฝุ่น (58.9.106.124) on 2011-05-02 20:29

ไม่บอก confused smile

#5 By littlebirth on 2011-05-01 23:36

เคยเห็นผ่านๆ
เพิ่งรู้ว่าเป็นเรื่องใกล้ตัวนะเนี่ยHot!

#4 By Art Jeeno on 2011-05-01 21:49

อ่านแล้วครับ....ชอบ เป็นหนึ่งเล่มที่ทำให้ รู้สึกอยากไปแอ่ว หากมีโอกาสจะไปตามรอยบ้างsurprised smile Hot!

#3 By Nuttirius on 2011-05-01 21:31

เห้ยยยย เล่มนี้พี่พึ่งซื้อมาเมื่อวานนนน Hot! Hot! Hot! Hot! Hot! Hot! Hot!

#2 By กะปิ on 2011-05-01 14:57

ยังไม่เคยได้ลองอ่านหนังสือเล่มนี้เลย
แต่ดูแล้วมันคงเป็นแรงบันดาลใจให้ จขบ. แน่ๆ
ยังไงก็ระหว่างทางที่จะพบเนินเก๊าไม้ ก็มีสิ่งดีๆอีกเยอะที่ได้พบเจอ ไว้ถ้าเจอจะหามาอ่านมั่ง big smile

#1 By Peacherino on 2011-05-01 14:56